wolves

Χθες άκουσα ένα από τα πιο όμορφα και μελαγχολικά τραγούδια. Μ’αρέσει η μελαγχολία όσο ακριβώς μου αρέσει και η χαρά. Τη βρίσκω με στενάχωρους στίχους, καταθλιπτικές μουσικές ηλιοβασιλέματα και σιωπές τη νύχτα.  Τα έχουμε όλα τόσο ”όπως πρέπει να γίνουν” στο μυαλό μας και πάντα κάτι γίνεται και δεν είναι καθόλου ”όπως πρέπει” .  Αναρχία στα σχέδια που κάνεις για τη ζωή. Και ενώ λες, δεν τρέχει κάστανο, θα πορευτώ έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα , τρεχει κάστανο και μάλιστα πολλά.  Τα κάστανα λοιπόν είναι μικρές μαύρες σκέψεις σαν λύκοι, μαύροι και άγριοι. Κρύβονται μέσα στο μυαλό σου και περιμένουν καρτερικά να εμφανιστούν με οποιαδήποτε αφορμή ουρλιάζοντας σιωπηλά ακόμη και στις καλές σκέψεις. Σιωπηλά όμως , πάντα σιωπηλά, μέχρι που κάποιο βράδυ γίνονται λυγμοί ευτυχώς. Ανακούφιση. Διορθώνεις και προχωράς. Μέχρι να εμφανιστούν πάλι οι λύκοι. Ισως κάποια στιγμή καταφέρεις και τους εξαφανίσεις τελείως. Ισως κάποια στιγμή γίνουν όλα όπως πρέπει. Ή ίσως κάποτε αποδεχθείς το ”όπως είναι” .

Μπα, καλύτερα με τους λύκους.. Wolves

Χωρις θαλασσα.

Ανηκω στη γενιά που ξεκαλοκαίριαζε στη Σιθωνία, όταν η υπολοιπη γενιά πήγαινε Κασσάνδρα. Βουτιές πριν το καλημέρα στις καβουροτρυπες, σωματικός ελεγχος πριν το Goa, μπύρες στο καρπουζάκι. Σε σημείο που αυτη η γενιά κάποια στιγμή βαρεθηκε και άρχισε να χαλβαδιάζει απέναντι το Αγιο Όρος που<< ήρθε και μας έφαγε το καλύτερο πόδι>>

Οι δεκαετίες πέρασαν, βάλε και κανα δυό παιδιά που έκανε μ.ο. αυτή η γενιά, ( και εκει τα νερά είναι βαθιά και κρύα Κωστάκη) βάλε και λίγο ακόμη που για να βάλεις βενζίνη για το δευτερο πόδι έπρεπε να πουλήσεις μισό νεφρο, λίγο περισσότερο που η υπόλοιπη γενιά ανακάλυψε τη Σιθωνία και γεμίσε με ρακέτες, άσβερκους, μπραζίλιαν με υπερλαδωμένους κώλους και κίνηση επιστροφής να τρως το τιμόνι την παρατήσαμε. 

Και μια μέρα τη θέλεις πίσω. Ορκίζεσαι πώς δε θα βουτήξεις σε άλλα νερά αν δεν είναι εκεί. Δεν έχω βουτήξει ακόμη φέτος. Περιμένω. 1402344548854

Eλευθερία

Εμείς οι άνθρωποι που λες, είναι καλό καμιά φορά να ξεμείνουμε από δουλειά, από σπίτι, από χρήματα, από ”φυσιολογικές” σχέσεις. Πανικοβάλλεσαι στην αρχή, αλλά είναι κάθαρση σου λέω. ‘Οταν έχεις φτάσει στο σημείο να έχεις χάσει τον εαυτό σου και τί πραγματικά σημαίνει ζώ, καλό είναι να τα χάσεις όλα. Και θα τα ξαναβρεις, θα τα ξαναανακαλύψεις, θα τα θυμηθείς πάλι σαν να  είσαι παιδί.

Τα παιδιά είναι ελεύθερα, όσο και αν νομίζουμε πώς εμείς οι γονείς τα ελέχγουμε. Εδώ δεν μπορούμε να ελέγξουμε την τύφλα μας, τις δικές μας ζωές, θα ελέγξουμε ζωές άλλων ανθρώπων; Και όχι μόνο των παιδιών, αλλά και του συντρόφου μας. Νομίζουμε πώς έχουμε εξουσία, δικαίωμα  να ορίζουμε, να κρίνουμε, να συγκρίνουμε ζωές άλλων ανθρώπων.
Ξέρεις τί είναι ελευθερία; Να μη σε αγγίζει τίποτα. Να μη σε πονά τίποτα. Να δέχεσαι τον πόνο, την στεναχώρια, πρόσεξε…όχι να τα αγνοείς, απλά να τα δέχεσαι. Αλλά να μην τα μοιράζεσαι. Να μην τα καθρεφτίζεις, να μην τα προβάλλεις στους άλλους ανθρώπους. Να μην ψάχνεις καποιον να κατηγορήσεις για ότι σου έχει συμβεί στη ζωή. ..Κάνουμε το λάθος να ελπίζουμε, να σκεφτόμαστε πολύ το μέλλον και ακόμη περισσότερο το παρελθόν, ξεχνώντας να ζήσουμε το τώρα. Για αυτό γεμίζουμε με ανασφάλειες, φόβους ενοχές και άγχος. ‘Εχουμε χάσει την αίσθηση που σου αφήνει ο ήλιος, η βροχή, να κολυμπάς γυμνός, να περπατάς χωρίς προορισμό. ‘Εχουμε χάθεί σε κοινωνικά όρια και πρέπει αλλά κυρίως, εχουμε χαθεί στο εγώ μας. Ο εγωίσμός είναι καλός, όταν αγαπάς τον εαυτό σου και τον προσέχεις. Δεν είναι καλός για να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους υπόλοιπους, είναι καταστροφικός όταν νομίζεις πώς είσαι ανώτερος, ή κατώτερος..Είσαι κάτι άλλο από τους υπολοιπους, ναι, όλοι ειμαστε διαφορετικοί, αλλά κανείς ανώτερος από τον άλλον. Το συμπαν είναι ένα και όλοι είμαστε ίσοι μπροστά του καλέ μου. θες δε θες. Αν το δεχτείς θα κοιμάσαι ησυχα τα βράδια και θα ζεις ελεύθερες στιγμές. Αν όχι, αυτό που σε τρώει, θα χορτάσει. Η ζωη ούτως ή αλλως από μόνη της είναι μιζερη και στενάχωρη. Εσύ ο ιδιος αποφασίζεις να την αλλάξεις όταν αποφασίζεις να μην σε αγγίζει τίποτα. Εκτός από την αγάπη. Εδώ είναι το μυστικό. Unconditional love. Και αυτήν μπορεις να τη διδαχθείς από τα ζώα, ίσως και απο κάποιες μητέρες. Διάβασα κάτι πολύ εύστοχο σήμερα. ”Ουδέποτε αγαπάμε επειδή”.    Image

η μία λύση είναι αυτή, Η άλλη είναι να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα. Κι αυτό ελευθερία είναι..

και τί σου φταίνε οι κατσίκες;

Κυκλοφορούν απο χθες διάφορες γνώμες και αστεία περί κλεισίματος της ΕΡΤ. Καλό είναι να εχεις άποψη απλά να μη θεωρείς πώς η δική σου είναι και η σωστή. Επιτρέψτε μου δηλαδή να διαφωνήσω. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής εδώ που έχουμε φτάσει θα επρεπε να συμφωνουμε  τουλάχιστον μεταξύ μας. Ναι υπήρχαν τεμπέληδες. Ναι αμοιβόντουσαν υπερβολικά. Ναι φυσικά και οι περισσότεροι μπήκαν με και ήταν φερέφωνα της εκάστοτε κυβέρνησης. ‘Οχι όμως όλοι. Και τους πήρε η μπάλα.Και τους πήρε χουντικά. Ναι όταν σταματησε το σήμα της ΕΡτ χθες χάθηκε απότομα, μας πάγωσε. Μου θύμησαμε τηλεθεατες στο Τρουμαν στορι με το Cease Transmission ‘Οπως πάγωνε με τα Ναι σε όλα στην ψήφιση των -τελικά λίγο λάθος Μνημονίων-. Δείχνω πληρη αδιαφορία για τους πρώτους, αυτούς που έκαναν όλους τους δ.υ να ειναι δακτυλοδεικτούμενοι τεμπέληδες. Ξερω κι εγώ πολλους.  Είμαι όμως  μαζί με τους δεύτερους. Γιατί ώς ιδιωτική υπάλληλος , η κρίση μας πήρε μονοτερμα εδώ και τεσσερα σχεδόν χρόνια. Οι λέξεις εργασιακά δικαιώματα, μισθός, δώρα ,ασφάλεια και επιδόματα μας προκαλούν τουλαχιστον γέλιο. Το γέλιο σου κόβεται όμως όταν παιρνεις έναντι κανα πενηνταρικο την εβδομάδα και δεν ξέρεις τί να το κάνεις. Αλλά εδώ που φτάσαμε,λες καλό ειναι κι αυτό. Το λες συνέχεια στον εαυτό σου μπας και τον πεισεις. Και στο λενε και οι υπολοιποι για να νιωσετε όλοι μαζί καλύτερα. Αλλα δεν πείθεσαι. Τα βαζεις κάτω και δε βγαίνεις ρε παιδί μου-ίδιως όταν βλεπεις πως ο εκάστοτε ‘επιχειρηματίας’ βγαίνει μια χαρά. Υπάρχουν επιχειρήσεις που ζορίζονται να μείνουν ανοιχτες και να συνεχίσουν να απασχολουν προσωπικό. Αλλα υπάρχουν και επιχειρήσεις που με προσχημα το ”έτσι είναι η αγορα” σε κανουν να αισθάνεσαι trash pack (γκουγκλ ιτ καινουρια ανοητη τρελα των παιδιών). 

Και εδώ ρωτάς τον εαυτό σου. Γιατι; Δεν εχουμε επιλογές; Δεν εχουμε δικαίωμα να πουμε όχι απο το να γκρινιάζουμε; Εγω ξυπνησα μια μέρα και είπα. Φτανει. Οχι άλλο. Αν είμαι να ζω με δανεικά αλλά να απασχολουμε 40+ ωρες την εβδομάδα προτιμώ να τριγυρνώ με τα παιδιά μου και τον σκύλο μου. Να τρώω μαζί τους το μεσημέρι, να βοηθάω αδέσποτα ρε φίλε. Και δεν θα επρεπε να ευχομαστε να παθουν κι άλλοι το ίδιο, μόνο και μόνο για να νιωθουμε πώς είμαστε πολλοί σε αυτή τη μιζέρια.Για κανέναν. Ενω θα επρεπε να βρουμε τρόπο να ξεφύγουμε όλοι μαζί απο αυτήν. Θα δώσω χέρι στον διπλανό μου, δε θα του σηκώσω κωλοδάχτυλο λέγοντας ”πάρτα τώρα κι εσυ μαλάκα να δεις πώς είναι” . Ειχα μπει σε αυτο το τριπακι. Ευτυχως βγήκα. Βγείτε.Να βγείτε…Είμαστε άνθρωποι, θα επρεπε να είμαστε Ανθρωποι. 

Κλείνω με μια φράση του Καμύ, που μου θύμισε η Νεκταρία σήμερα
 Απ’τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η Λύσσα&η Ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει,αυτός που τολμά να  αντιστέκεται σαυτό που σε συνθλίβει”
….και να σκεφτεστε…πέρα από τον μικρόκοσμό σας. στην τελική, τα κατσίκια σε κοπάδια είναι καλύτερα.

Τα ζύγια. (της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα)

‘Ερχεται ο καιρός που αναλογίζεσαι, σκεφτεσαι, τα βάζεις σε φανταστικές ζυγαριες, προσθέτεις, αφαιρείς και δε σου βγαίνουν. Τα ζύγια είναι πολλά. Η ενίοτε και λίγα. Ανάλογα με το τι θες να ζυγίσεις. Πόσα ζύγια να παίρνει η αγάπη; Πόσα κιλά να είναι η ανεξαρτησία; Πόσο  σου στοιχίζει να κάνεις αυτό που θες. Και αν το κάνεις και τελικά δε σου αρέσει; Δε το θες ετσι τελικά ρε παιδί μου, το θες κάπως αλλιώς, το θες οπως το θες τελος παντων, λογαριασμό θα δώσεις;
Και αν πρέπει να δώσεις λογαριασμό; Μολις έχω φτιάξει την καλύτερη πίτσα. Καλύτερη για μένα. Για τις δικες μου γευστικές απαιτήσεις.. Αν τη φας εσύ, μπορει να μη σου αρέσεi -αμφιβάλλω. Και βρέχει. Και σκεφτόμουν πώς είναι Ιουνιος και ακόμη δεν εχω πάει θάλασσα. Στη θαλασσα μου. Τοσο πολύ αλλαξαν τα θέλω μου; Ποσο μπορεις να προσαρμόσεις τα θέλω σου; Και τυχαία εβαλα Misery της Janis και ακούω. 

Και μόλις καταλαβα τί με ενοχλεί. An’ I’ve got a great big bed
With two pillows for my head.
Hey, but lately I been sleepin’, sleepin’ alone. κι εγώ ρε Janis ,δε θέλω άλλο.

Συνέχιζω να βάζω πράγματα στην φανταστική μου ζυγαρια μεχρι να βρω ισορροπία.

ο ‘Αλλος

καταλήγω. δεν έχει σημασία σε τί ηλικία θα τον γνωρίσεις. ‘Οταν γίνει όμως θα το καταλάβεις. Γιατί αντί να γίνεται συνήθεια θα γίνεται αγάπη. γιατί και μετά την απομυθοποίηση δε ξενερώνεις, το αντίθετο, είναι ακόμη καλύτερα. Με τον Αλλον μπορεις να μη μιλάς για ώρες ή να μιλάς για ώρες. Μπορεις να μη κάνεις ποτέ σχέδια για το μέλλον γιατι δε χρειάζεται-κανείς και ποτέ δεν ξέρει. γιατί δε θέλεις να τελειώσει.. γιατι δε χρειαζεται να πεις τι νιώθεις. γιατί σίγουρα υπάρχουν καλύτεροι εκει εξω αλλά εσύ, το δικό του τραγούδι θες να ακούς. γιατί η ζωή δεν παλεύεται με μοναξιά αλλα δεν παλεύεται και με συμβιβασμούς. γιατί η συντροφικότητα είναι ό,τι καλύτερο. γιατί με τον ‘Αλλον δεν χρειάζεσαι τίποτα ουσιαστικά όταν είναι εκεί. γιατί θέλεις να ξυπνάς μαζί του το πρώι…γιατί ξαφνικά αλλάζουν τα θέλω σου..  όχι μια φίλη. εγώ. 

Και άν;

Πάντα εκει που κάνω κάτι σημαντικό, μου ερχεται να γράψω. Ειναι η δική μου ψυχοθεραπεία και τελευταία τη χρειάζομαι περισσότερο απο ποτέ. Κι είναι τόσα πολλά που δεν ξέρω για τί να πρωτογράψω.

 Για αλλαγές, που όλοι καποια στιγμή χρειαζόμαστε και όταν έρθει η ώρα δεν ξέρουμε πώς να τις διαχειριστούμε ή αν θα επρεπε να τις κάνουμε; Τα λάθη είναι σημάδι πώς προχωράς, ναι αλλά ισως είναι και καταστροφικά. Η δεν είναι τελικά και τοσο καταστροφικά αλλα μας παίρνει τα μυαλά ο φόβος.

Με ένα ”αν” όλη μέρα πάνω από το κεφάλι, το μόνο που καταφέρνεις ειναι να κάνεις την τριχα τριχιά, που έλεγε η γιαγιά μου. Σκέψου ποσο δυσκολο ειναι να το χωνεψεις αν αμφισβητείς ό,τι καλό έρχεται. Ποτέ δεν το πιστεύω μεχρι να αποδειχθεί πώς είναι καλό. Σαν την αθωότητα και την ενοχή. Το αντίθετο κανω με ανθρωπους. Εμπιστεύομαι. Μεχρι να αποδειχθει το αντίθετο.