το γούφ

Πάντα μου άρεζαν τα σκυλιά. Στην περίπτωση που θα καταλήξω ηλικιωμένη και μόνη προτιμώ να είμαι περιτριγυρισμένη από δυό τρια σκυλιά παρά από γάτες. ‘Οχι πώς εχω κάτι με Imageτις γάτες απλά δε  ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου.

Το πρώτο μου σκυλί ήταν η Ιρμα και την είχαμε στο πατρικό μου από κουτάβι. Δεν έμεινε μαζί μας πολύ παρα ένα χρόνο γιατι η μαμά μου αποφάσισε πώς παραμεγάλωσε και παραεπεφτε η τρίχα της παντού. ‘Ετσι ήταν η μαμά μου, το σπίτι επρεπε να ειναι τσιτωμένο και καθαρό 365 μέρες τον χρόνο, οπότε με τον έναν αυτο χρόνο ξεπέρασε τα όρια της. Τί και αν η Ιρμα ήταν η μονη της σχεδόν συντροφιά σχεδόν όλη μέρα, τί κι αν γυρνουσαμε απο το σχολείο και τους βρίσκαμε να παιζουν στο πατωμα; Καποια στιγμή υπερίσχυσε η εντολή ”σπίτι χωρις τρίχες” και η Ιρμα μετακόμισε στο μαγαζί του πατέρα μου, οπου έζησε τα υπόλοιπα της-ευτυχώς- αρκετά χρόνια.

Καποια στιγμή αποφάσισα να πάρω εγώ σκύλο. Και όσο και να κοιτούσα φωτογραφίες για υιοθεσίες στο διαδίκτυο, δεν το αποφασιζα. Ελεγα πώς θα βρώ ενα στο δρόμο ή καποιο που θα μου κάνει κλικ.

Και μια μέρα ειδα το Σέρλι. κουτάβι. με τις αυτάρες του και ενα βλέμμα παμπόνηρο. κανένα Puppy eye, σήμα κατατεθέν των κόκερ.

Ο Σερλι ηρθε μια νύχτα γύρω στις 12 στο σπίτι, μέσα σε ενα σακίδιο με ένα μπισκότο και μια μπλούζα, από τις καλύτερες εκπλήξεις που μου έκαναν ποτέ. Δύο μέρες άυπνη -γιατί δεν κοιμοταν- πολλούς μήνες με σφουγγαρίστρα και σφουγγάρια με χλωρίνες, σόδες και αλλα γιατροσόφια. 8 μήνες μαζί. Ορίτζιναλ μέλος της οικογένειας πια με δικαιώματα κανονικότατα. Το πιο τρυφερό σκυλί του κόσμου.Ενεργητικό ώς εκεί που δεν πάει. ‘Εχει χαλάσει παρκέ, ακουστικά, παντόφλες, παπούτσια, τσάντες, ρούχα, πόρτες, χαλιά ποτέ όμως την καρδιά μας. Γυρνάμε στο σπίτι και χοροπηδάει απο χαρά -ειλικρινά δεν εχω δει ούτε άνθρωπο να χαιρεται τοσο πολύ όταν με βλέπει. Είτε γυρίσω μετά από τεσσερις ώρες, είτε μετά από πέντε λεπτα γιατι ας πουμε ξέχασα τα κλειδια μου, η χαρά ειναι η ίδια. Είναι μόνιμα από πίσω μου σε ολο το σπίτι, αν μπορούσε να μιλήσει θα ακουγα ενα τρίτο μαμά. Είναι στα ποδια μου όταν ξαπλώνω και ακόμη πιο δίπλα μου όταν ειμαι στεναχωρημένη. Εχει πάρει το μέρος των παιδιών, όταν τα έχω μαλώσει- και αυτά παίρνουν το μέρος του όταν μαλώνω αυτόν. Δεν θέλει ανταλλάγματα, πέρα ίσως λίγο από το δικό μας φαγητό όταν τρώμε -εδώ βγαίνει το Puppy eyes. Ναι σαν κόκερ εχει πολύ τρίχα και πέφτει. Ναι είναι σαν παιδάκι και θέλει να παιζει με τα πάντα. Nαι τον βλέπω και νιώθω ευτυχία .. Ναι μαμά το εχω το σπίτι ‘στην τρίχα’ κυριολεκτικά. και το προτιμώ από πεντακάθαρο και τακτοποιημένο κάδρο. Τί να το κάνεις ένα όλοκληρο  σπίτι όταν τελικά, μετά από χρόνια μένεις μόνος σου;’ Ετσι ειναι οι άνθρωποι … παραξενευουν όσο μεγαλώνουν

Advertisements

2 Replies to “το γούφ”

  1. Εχοντας ζήσει 13 χρόνια με ένα κόκερ…τον μικρό μου Νάντο, ξέρω καλά τι εννοείς.Με συγκίνησες πολύ και μου θύμησες πολλά.Να περνάτε τέλεια μαζί της…

    1. είναι ο. Είναι ο Σερλοκ εκ του Χολμς που μεγαλώνοντας το κόψαμε σε Σερλι.. και τώρα Σερ Λι 🙂 ένας μικρός κύριος που λατρεύουμε όλοι καθε μερα περισσότερο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s