wolves

Χθες άκουσα ένα από τα πιο όμορφα και μελαγχολικά τραγούδια. Μ’αρέσει η μελαγχολία όσο ακριβώς μου αρέσει και η χαρά. Τη βρίσκω με στενάχωρους στίχους, καταθλιπτικές μουσικές ηλιοβασιλέματα και σιωπές τη νύχτα.  Τα έχουμε όλα τόσο ”όπως πρέπει να γίνουν” στο μυαλό μας και πάντα κάτι γίνεται και δεν είναι καθόλου ”όπως πρέπει” .  Αναρχία στα σχέδια που κάνεις για τη ζωή. Και ενώ λες, δεν τρέχει κάστανο, θα πορευτώ έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα , τρεχει κάστανο και μάλιστα πολλά.  Τα κάστανα λοιπόν είναι μικρές μαύρες σκέψεις σαν λύκοι, μαύροι και άγριοι. Κρύβονται μέσα στο μυαλό σου και περιμένουν καρτερικά να εμφανιστούν με οποιαδήποτε αφορμή ουρλιάζοντας σιωπηλά ακόμη και στις καλές σκέψεις. Σιωπηλά όμως , πάντα σιωπηλά, μέχρι που κάποιο βράδυ γίνονται λυγμοί ευτυχώς. Ανακούφιση. Διορθώνεις και προχωράς. Μέχρι να εμφανιστούν πάλι οι λύκοι. Ισως κάποια στιγμή καταφέρεις και τους εξαφανίσεις τελείως. Ισως κάποια στιγμή γίνουν όλα όπως πρέπει. Ή ίσως κάποτε αποδεχθείς το ”όπως είναι” .

Μπα, καλύτερα με τους λύκους.. Wolves

Advertisements