Dream Makers

Tα πρώτα πόστερ στο δωμάτιο μου ήταν από ανθρώπους που ήδη είχαν πεθάνει…  Jim Morrison, Janis Joplin, Παύλος Σιδηρόπουλος.

Θυμάμαι τη μάνα μου να μπαίνει μέσα και να λέει, καλά ρε παιδί μου, κανέναν ζωντανό δεν ακούς..  Στο δεκατετράχρονο μυαλό μου, μου φαινόταν αστείο.

Και τί έγινε που πέθαναν; ‘Εφυγαν τόσο νέοι, ερχόντουσαν από μια εποχή ήδη θρυλική και ο θάνατος τους ταίριαζε τόσο πολύ. ‘Ασε που ήταν πολύ rock. Ναρκωτικά, ποτό καταχρήσεις. Δεν πέθαναν στα 90 τους βλέποντας βαριεστημένα τηλεόραση, φυτεμένοι στον καναπέ. ‘Αφησαν τη μουσική τους πισω κι ας έφυγαν σε ηλικία που άλλοι ακόμη δεν έχουν ξεκινήσει.  ‘Ασε που φύγανε πάνω στο peak τους και τους θυμόμαστε έτσι όμορφους, αγέρωχους, χαμογελαστούς, πραγματικοί star. Σκέψου να περνούσαν τα χρόνια και να γινόντουσαν π.χ. Axl Rose στο τώρα, κάτι μεταξύ Μickey Rourke και Γαϊτάνο. Καταλαβαίνεις, δεν είναι το ίδιο.

Μεγαλώνοντας γνώρισα τί θα πει θάνατος σε μουσικούς που αγαπας. Αν και έχουμε χάσει όλοι δικους μας ανθρώπους, ανθρώπους που τους ζήσαμε και τους αγαπήσαμε στην καθημερινότητα που σημαίνει πως ξέρουμε πως ο πόνος δεν είναι ίδιος σε καμία περίπτωση. Δε συγκρίνεται. Είναι όμως μια θλίψη που σε πιάνει , μετά το σοκ που παθαίνεις όταν μαθαίνεις την είδηση του θανάτου του μουσικού που αγαπάς.  Είναι καταρχήν η συνειδητοποίηση πως όλοι είμαστε θνητοί. Βέβαια νομίζουμε πως αυτοί ειναι λιγότερο θνητοι, πως δε μεγαλώνουν ποτέ, πως όσες καταχρήσεις κι αν κάνουν δεν παθαίνουν τίποτα (ο Keith Richards δεν είναι τέτοιο παράδειγμα;) Και εμείς νομίζουμε πως δεν μεγαλώνουμε ποτέ. Και ξαφνικά μπάμ, τρως τη σφαλιάρα. ”Nεκρή η Dolores Ο’Riordan. ‘Hταν μόλις 46..”
Kάτσε λίγο ρε παιδί μου, μαζί δε μεγαλώσαμε; Με τη φωνή της δεν περνούσα εφηβεία και την επόμενη δεκαετία και την επόμενη δεκαετία. Δε θα μπω καν στη διαδικασία να γράψω στίχους. Θα τους τραγουδάω πάντα όπως έκανα τόσα χρόνια.  Δε θα πω καν πως αφήνουν πισω τη μουσική τους γιατί αυτό ακριβώς γίνεται. Φορεβερ. Ή τουλάχιστον όσο ζει ακόμη αυτή η γενιά των 35 plus.

Aυτό που σπάει μέσα σου είναι πως όταν φεύγουν από τη ζωή οι αγαπημένοι σου τραγουδιστές και μουσικοί είναι σαν να φεύγει ένα κομμάτι σου. ‘Ενα κομμάτι που  είναι δικό τους  αλλά έγινε δικό σου. Οι σκέψεις που έκανες όταν η Dolores τραγουδούσε You know I’m such a fool for you You’ve got me wrapped around your finger  και οδηγούσες με τα μυαλά και τα μαλλιά ανακατεμένα σιγοτραγουδώντας…  Είναι όλο το Combat Rock των Clash που ακουγόταν ασταμάτητα για ένα χρόνο στο σπίτι.  Smells like Teen Spirit και School  με τα λιγδωμένα και τόσο γαμάτα μαλλιά του Curt . ‘Hταν 1994. Eίναι η φωνή του Staley που έφυγε πολυ νωρίς κι αυτός  αλλά και η φωνή του Cornell που έφυγε πέρσι και σου θυμίζει σχολείο,  τράκα Marlboro & Camel, grunge, κοπάνες και μπιλιάρδο ..  Και ο Bowie.. Ο Βowie δεν μου πήρε κανένα κομμάτι. Τον γνώρισα καλύτερα ακούγοντας τη μουσική του αρκετά μεγαλύτερη και έτσι έπρεπε. Πώς αλλιώς να εκτιμήσεις αυτό το ταλέντο, την μοναδικότητά του και το πόσο γαμημένα μπροστά ήταν;
Για όλους τους παραπάνω έκλαψα όταν έφυγαν. O Για τον  Layne Staley το 2002  και λίγους μήνες αργότερα για τον Joe Strummer. Ο Bowie πριν δύο χρόνια, πέρυσι για τον Chris Cornell  και τώρα η Dolores O’Riordan.
Και να σου πω; Είναι φυσιολογικό . Είναι δημιουργοι ονείρων. Γι αυτούς αξίζει να κλαίμε. Όχι για τους συγκεκριμένους, για όποιον γουστάρει ο καθένας. Για όποιον μίλησε στην ψυχή σας με τη μουσική του, τη φωνή του, τους στίχους,  την χροιά της φωνής του.  Από τον Lemmy μέχρι τον George Michael .. Μαζί μας θα τους πάρουμε.

 

giphy.gif

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s