το γούφ

Πάντα μου άρεζαν τα σκυλιά. Στην περίπτωση που θα καταλήξω ηλικιωμένη και μόνη προτιμώ να είμαι περιτριγυρισμένη από δυό τρια σκυλιά παρά από γάτες. ‘Οχι πώς εχω κάτι με Imageτις γάτες απλά δε  ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου.

Το πρώτο μου σκυλί ήταν η Ιρμα και την είχαμε στο πατρικό μου από κουτάβι. Δεν έμεινε μαζί μας πολύ παρα ένα χρόνο γιατι η μαμά μου αποφάσισε πώς παραμεγάλωσε και παραεπεφτε η τρίχα της παντού. ‘Ετσι ήταν η μαμά μου, το σπίτι επρεπε να ειναι τσιτωμένο και καθαρό 365 μέρες τον χρόνο, οπότε με τον έναν αυτο χρόνο ξεπέρασε τα όρια της. Τί και αν η Ιρμα ήταν η μονη της σχεδόν συντροφιά σχεδόν όλη μέρα, τί κι αν γυρνουσαμε απο το σχολείο και τους βρίσκαμε να παιζουν στο πατωμα; Καποια στιγμή υπερίσχυσε η εντολή ”σπίτι χωρις τρίχες” και η Ιρμα μετακόμισε στο μαγαζί του πατέρα μου, οπου έζησε τα υπόλοιπα της-ευτυχώς- αρκετά χρόνια.

Καποια στιγμή αποφάσισα να πάρω εγώ σκύλο. Και όσο και να κοιτούσα φωτογραφίες για υιοθεσίες στο διαδίκτυο, δεν το αποφασιζα. Ελεγα πώς θα βρώ ενα στο δρόμο ή καποιο που θα μου κάνει κλικ.

Και μια μέρα ειδα το Σέρλι. κουτάβι. με τις αυτάρες του και ενα βλέμμα παμπόνηρο. κανένα Puppy eye, σήμα κατατεθέν των κόκερ.

Ο Σερλι ηρθε μια νύχτα γύρω στις 12 στο σπίτι, μέσα σε ενα σακίδιο με ένα μπισκότο και μια μπλούζα, από τις καλύτερες εκπλήξεις που μου έκαναν ποτέ. Δύο μέρες άυπνη -γιατί δεν κοιμοταν- πολλούς μήνες με σφουγγαρίστρα και σφουγγάρια με χλωρίνες, σόδες και αλλα γιατροσόφια. 8 μήνες μαζί. Ορίτζιναλ μέλος της οικογένειας πια με δικαιώματα κανονικότατα. Το πιο τρυφερό σκυλί του κόσμου.Ενεργητικό ώς εκεί που δεν πάει. ‘Εχει χαλάσει παρκέ, ακουστικά, παντόφλες, παπούτσια, τσάντες, ρούχα, πόρτες, χαλιά ποτέ όμως την καρδιά μας. Γυρνάμε στο σπίτι και χοροπηδάει απο χαρά -ειλικρινά δεν εχω δει ούτε άνθρωπο να χαιρεται τοσο πολύ όταν με βλέπει. Είτε γυρίσω μετά από τεσσερις ώρες, είτε μετά από πέντε λεπτα γιατι ας πουμε ξέχασα τα κλειδια μου, η χαρά ειναι η ίδια. Είναι μόνιμα από πίσω μου σε ολο το σπίτι, αν μπορούσε να μιλήσει θα ακουγα ενα τρίτο μαμά. Είναι στα ποδια μου όταν ξαπλώνω και ακόμη πιο δίπλα μου όταν ειμαι στεναχωρημένη. Εχει πάρει το μέρος των παιδιών, όταν τα έχω μαλώσει- και αυτά παίρνουν το μέρος του όταν μαλώνω αυτόν. Δεν θέλει ανταλλάγματα, πέρα ίσως λίγο από το δικό μας φαγητό όταν τρώμε -εδώ βγαίνει το Puppy eyes. Ναι σαν κόκερ εχει πολύ τρίχα και πέφτει. Ναι είναι σαν παιδάκι και θέλει να παιζει με τα πάντα. Nαι τον βλέπω και νιώθω ευτυχία .. Ναι μαμά το εχω το σπίτι ‘στην τρίχα’ κυριολεκτικά. και το προτιμώ από πεντακάθαρο και τακτοποιημένο κάδρο. Τί να το κάνεις ένα όλοκληρο  σπίτι όταν τελικά, μετά από χρόνια μένεις μόνος σου;’ Ετσι ειναι οι άνθρωποι … παραξενευουν όσο μεγαλώνουν

Advertisements

#skouriασαμε

#skouriaσαμε!!

Tι κι αν πέσαν δακρυγόνα σε αυλές σχολείων και δακρύζαν τα μάτια των παιδιών, 600χλμ βόρεια στην πρωτεύουσα ‘κάποιοι’ το διεψευδαν, μέχρι που ήρθε η επίσημη δήλωση της αστυνομίας να το επιβεβαιώσει και οι ‘κάποιοι’ άρχισαν να σφυρίζουν ..αδιάφορα . Μπρος στον χρυσό τί είναι μια μικρή καταστροφή του ομορφοτερου,αρχαιότερου,παρθενου δάσους της Ελλάδας, η οποία πάλι ειναι διχασμένη. Να ερθει η αναπτυξη ή ΄όχι τελικά; ‘Οχι είπαν την Κυριακή δέκα χιλιάδες άτομα στην πορεία που εγινε στην Θεσσαλονίκη.Παντως αν ειχαν χιούμορ εκεί στην Ιερισσό, θα άνοιγαν ένα ‘Αγοράζω Χρυσό’ απέναντι απο τα εργοτάξια της Ελληνικός Χρυσός, όπως είπε και ο @eirwn

Αδιάφορα μάλλον είπαν και στον Στουρνάρα να σφυρίζει, σαν τον διαιτητή της -πετυχημενης-τηλεοπτικής διαφήμισης, ο οπόιος είναι ο ορισμός του ‘αλλού βαράν τα οργανα, αλλού γίνεται γάμος’. Το πήρε πολύ πατριωτικά να σώσει την Ελλαδα αλλά η σωτηρία της ψυχής είναι μαλλον πιο εύκολη. Λαθος δρόμο πήραμε καρδιά μου και ερχεται η τρόικα να το επιβεβαιώσει λέγοντας πώς η εγχειρηση πετυχαίνει αλλά ο ασθενής μάλλον..θα απεβιώσει

Διοτί συμφωνα με τον ανεπαναλητπο Αδωνι (το) ε, δεκαπεντε χιλιαδες αυτοκτονιες δεν είναι δα και μεγάλο νούμερο. Φυσικά και δεν είναι τιτανομέγιστε πωλητη βιβλίων,αφου τα μεγαλύτερα νούμερα ειναι μέσα στη Βουλή, προσπαθώντας να σώσουν επίορκους δημοσίους υπαλλήλους οι οποίοι εξακολουθουν να πληρώνονται, αλλά οχι η ανεργη, με δύο παιδιά γυναίκα που απειλουσε να αυτοκτονήσει στην Ομόνοια, ΄ζωντας χωρίς επιδόματα.Γιατί ελλαδα εισαι,μή ξενχνας, πρώτα θα μας παρουν το σκαλπ και μετά θα πειράξουν το Δημοσιο. Κραταει χρονια αυτή η πελατειακή σχέση Αντωνάκη μου. Ματαια Περιμένουμε να πάρεις το καπελο σου και να φύγεις

Ο Βορίδης απείλησε να ξεδοντιάσει την βια της αριστεράς. Λογικο μου ακούγεται αφού στο παρελθόν είχε παρε δωσε με ΕΠΕΝ και τσεκούρια. Να πάρετε και τα ασβερκα παλικάρια μαζί σας που με σιδηρογροθιές ή οχι κυκλοφορούν στην Αθήνα και ψάχνουν κατάλληλο μέρος να ανοίξουν και πάλι τους φουρνους και να προσηλωθούν στην σαπουνοποιϊα.. Λυπαμαι παιδιά, δεν ειναι στις επιλεξιμες δρασεις του Εσπα.

Εφτά νομά σε ένα δωμά. Ο Ατσαλάκωτος μπήκε φυλακή με βλέμμα κύριος ήρθα και κύριος φεύγω, ο Ακης καταδικάστηκε και ο Κασιδιάρης έκλεισε το μάτι στη δικαιοσύνη (ενταξει ειναι τικ) και τους ειπε και καραγκιόζηδες φεύγοντας, έτσι για να μή ξεχνάνε σε ποιόν μιλάνε…
Κάτι τέτοιες μέρες θυμάμαι τον Darth Vader ή τον Τσακ Νορις..

 

ελεύθεροι;

λένε πώς γεννιόμαστε ελεύθεροι μα ήδη εξαρτώμαστε από έναν άλλον άνθρωπο. θα ελεγα πώς γεννιόμαστε εξαρτημένοι μεχρι να αποφασίσουμε να είμαστε ελευθεροι. από ανθρωπους, χρήματα,εργοδότες, τσιγάρα, διαδίκτυο, φαινεσθαι, μεχρι τότε κανεις δε μπορεί να μιλά για ελευθερία.αυτό εννοούσε ο Καζαντζάκης. δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα. είμαι ελεύθερος.

το παλεύω..

να αλλάξουμε την καθημερινότητα..?..

espresso croquant

 

Nαι, θα έφευγα.

Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.  Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο – συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας – να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.

Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν…

View original post 265 more words

πέντε.

πέντε χρόνια χωρίς εσένα στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι να μας κάνεις όλους να γελάμε. πέντε χρόνια χωρίς να έχω ακούσει τη φωνή σου. πέντε χρόνια χωρίς να σου εχω πιάσει το χέρι, να εχω χωθεί στην αγκαλιά σου, χωρίς να μου έχεις χαϊδεψει τα μαλλιά, χωρίς να μου έχεις φωνάξει, θυμώσει, πειράξει,χωρίς να σου εχω πει γιατί ειμαι χαρούμενη . ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. για τη θλιψη που νιωθεις στην αρχή όμως. ευτυχώς μένουν οι αναμνήσεις. δυστυχώς μένουν οι αναμνήσεις. μου λείπεις μπαμπα.

‘Ανθρωποι ή καρύδια;

όταν πάρεις απόφαση πώς δε πάει άλλο και πρέπει να χωρίσεις με δύο παιδιά νομίζεις πώς το δύσκολο είναι πώς θα το πεις. Στους γονείς σου, στους γονείς του, σε παππούδες, στη θεία σου την Ρίτσα και σε όλο αυτόν τον κόσμο που ”τί θα πεί”. Ο κόσμος αυτός λοιπόν το ξενχνάει λίγο μετά αφού ακούσει το νέα, πεί κατι δραματικό ή επικριτικό πολλές φορές  και κουνήσει συγκαταβατικά το κεφάλι.

το δύσκολα αρχίζουν μετά. ‘Οταν μεγαλώνεις δύο παιδιά μόνη σου. ‘Οταν πρέπει να τους εξηγήσεις γιατί ο μπαμπάς δεν μένει μαζί σας. ‘Οταν πρέπει να συντηρήσεις ένα σπίτι μόνη σου. ‘Οταν ο κόσμος που αναφέραμε πιο πάνω σε αντιμετωπίζει με οίκτο.’Οταν συνειδητοποιείς πώς θα έχεις φυσιολογική σχέση ίσως καπου μετά τα 45, όταν τα παιδιά μεγαλώσουν. ‘Οταν αντιλαμβάνεσαι πώς όλα αυτά τα ανοιχτά μυαλά που ολοι περηφανεύονται πώς έχουν είναι πιο κλειστά τελικά κι απο καρυδι.

και ενώ όλα φαίνονται δραματικά, δεν είναι. τουλαχιστον δεν τα βλεπω εγώ ετσι. και το μόνο που θέλω είναι να προστατεύσω τα ίδια τα παιδιά από βλεμματα οίκτου και συμπεριφορές που τους κάνουν να νιώθουν ”διαφορετικά”.  γιατί στα παιδιά δεν αρέσει να αισθάνονται διαφορετικά.

και οι ευθύνες..ώ οι ευθυνες που όλοι ευκολα σου ρίχνουν. Για τον περιφημο λοιπόν αυτον κοσμο με το μυαλο καρύδι, δεν θα επρεπε να χωρίζουμε  για κανέναν λόγο πλην βέβαια του ξυλοδαρμού -γιατί ειμαστε μια κοινωνία που καταδικάζει γενικότερα αρα και το σαπακιασμα – και αν αυτο τελικά δεν γίνει -επειδή ειμαστε μια κοινωνία που μόνο ο αντρας παιρνει τετοιες αποφασεις- η γυναίκα πρεπει να κυκλοφορεί ώς χωρισμένη, με βλέμμα παρατημένου κουταβιού για να μπορεί να στηρίξει το παραπάνω δράμα.

μου αρέσουν τα κουτάβια αλλά κι αυτά μεγαλώνουν. προτιμώ να κλαίω απο τα γέλια οπότε τα δράματα τα αποφεύγω εκτός αν είναι αναποφευκτα. δεν μου αρεσει να μου επιβάλλουν οι άλλοι το πώς θα κάνω τη δική μου ζωή και είναι κάτι που εμαθα από τον πατέρα μου, έμμεσα και όχι αμεσα μιας και ήταν αρκετά αυστηρός. μου αρέσει που στο σπίτι δεν υπάρχουν καυγάδες και γελάμε περισσότερο. μου αρέσει που στο αυτοκίνητο πάμε θαλασσα και τραγουδάμε οι τρείς μας. παρατηρώ τις ”φυσιολογικές” αλλά  αμίλητες και -δε-θέλω- ούτε- να-σε -κοιτάω-οικογένειες και θαυμάζω αυτους που τα κατάφεραν.
δεν μου αρέσει να αντιμετωπίζουν τα παιδιά μου ώς κάτι άσχημο που με συνοδεύει. ξέρεις αυτό που κρύβεται πίσω από τη φράση ”έχει και δύο παιδιά”.. δεν μου αρέσει να με λυπούνται, δεν μου αρέσει να ασχολούνται γενικότερα με το τί κάνω έγω και τί εχω επιλέξει να κάνω στη δική μ ο υ ζωή. ‘οπως επέλεξα να παντρευτώ, να κανω δυο παιδιά, να χωρίσω. δεν μου αρεσει να κοιμάμαι σχεδόν κάθε βραδυ μόνη μου αλλά ήξερα εκ των προτέρων πώς ήταν κάτι που θα γινόταν και δεν προκειται να αλλαξει. Εχουμε ξεχάσει το βασικό που μας ξεχωρίζει απο τα ζώα. Ειμαστε ελευθεροι κι εχουμε επιλογες, δεν είμαστε προγραμματισμένοι να κάνουμε πράγματα, ούτε έχουμε όλοι την ίδια συμπεριφορά. Μπορούμε να λέμε ελευθερα θέλω ή δε θέλω. Ναι ή Οχι.

(με αφορμή συζήτησης με μια φίλη μου που μου είπε ”τον γιο σου να τον μεγαλώνεις σαν να είναι ο γκόμενος σου, για να βγει σωστός” και της απάντησα πώς τον γιό μου θα τον μεγαλώσω σαν Ανθρωπο και όχι σαν καρύδι. ή αιώνιο κουτάβι)

και τί στοδιάλο είναι ροκ;

Αυτές οι σκέψεις που γυρνάνε στο μυαλουδάκι μας λίγο πριν κοιμηθούμε; Ξέρεις αυτές οι σκορπιες αλλά συνήθως σοβαρές σκέψεις που σε βοηθάν να αποκοιμηθείς; Εμένα εχθές, μετά από διάφορες συζητήσεις τις τελευταίες ημέρες για τό τί είναι το ροκ τελοσπάντων , μέ εκαναν να βάλω το μαξιλάρι αναπαυτικά στην πλάτη και να ανοίξω το λαπτοπ.

Στα δεκατέσσερα γνώρισα τους Doors και λίγους μήνες αργότερα ήρθε στα χέρια μου μια κασέτα με τον Nick Cave & The Birthday Party. Θαυμαζα τον Μorisson για την θεατρική του ερμηνεία, τα ποιήματά του και τον Nick για το πιο dark πεθαίνεις ύφος του. Τα πράγματα κύλησαν like a rolling stone.. ‘Ακουγα διάφορα είδη της ροκ και σήμερα στα 36 παραμένει η σταθερή μου μουσική προτίμηση: κάθε είδος της ροκ. Γενικά ό,τι έχει νότες και κάνει κλικ στον εγκέφαλο μου.

Καπου στα δεκαεξι με δεκαπτά, νόμιζα πώς ροκ είναι τα δερμάτινα με τις προκες,τις αλυσίδες,  τα όρθια ή μακριά μαλλιά, τα βαμμένα μαυρα νύχια. ‘Ακουγα Black Sabbath, AC DC και Μetallica φτάνοντας μέχρι τους Kreator για να δω τι μπάντα είναι αυτή που διαβάζεται Κασατορ. Δεν ζωγράφιζα όμως ποτέ πεντάλφες στα βιβλία μου, οπότε ίσως δεν ήμουν αρκετά μέταλ, άκουγα Cure, Τhe Sound και τριγυρνούσα στο Resident’s στο Ηχοδρόμιο, στο Berlin με το boyfriend τότε  και άλλα τέτοια στέκια στην Κορομηλά, ρωτώντας τον ντιτζέι τί έπαιξε. θεωρούσα πώς  το να ξέρεις ό λ η την δισκογραφία της αγαπημένης σου μπάντας -και άλλων σαράντα μαζί- σε κάνει ροκ. Αλλά δεν την ήξερα. Απενοχοποιηθηκα λοιπον κάποια στιγμή ( ε ρε φιλε δε γινεται να τα ξερουμε ολα εχουμε κι αλλα πραγματα στη ζωη μας να μαθουμε) και άρχισα να ακούω από  electronic μέχρι trance.

Σήμερα έχω άλλη αποψη. Ροκ είναι σταση ζωής. ‘Οχι  τα πετσινα μαυρα ρούχα και οι wiki γνώσεις στη μουσική. Οχι οι δεκάδες γκρούπις και οι ημίγυμνες θεές – γκομενες. Ροκ είναι η μαγκιά στη ζωή σου. Για σένα και μόνο, όχι για τους άλλους. Ροκ είναι να μην συμβιβάζεσαι με καταστάσεις και να απορρίπτεις ό,τι δεν θέλεις στη ζωή σου. Ροκ είναι να λές την αλήθεια. Ροκ είναι να τρώς μπάτσες στη ζωή σου χωρίς να λυγιζεις και χωρίς να χάνεις την αξιοπρεπεια σου. Ροκ είναι οι μπυρες που θα πιεις με εναν κολλητό-ακούγοντας Motorhead ίσωςή και Pixies- και θα του πεις για τον γκόμενο. Ή δε θα πεις τιποτα. Δε θα μιλησεις καθολου. Ροκ είναι να παλεύεις και γενικότερα να την παλεύεις με οποιαδήποτε αναποδιά. Ροκ είναι να πίνεις μπύρα μια γαμάτη μέρα στην παραλία και να έχεις στ’ ακουστικά Ramones. Ή Stone Roses. Ροκ είναι να ζεις την κάθε στιγμή με ουσιαστικά πράγματα στη ζωή σου. H ροκ είναι soundtrack, ένα τραγούδι για κάθε στιγμή, το αγαπημένο σου που θα ακούσεις και θα σου φτιαξει τη διαθεση και το αγαπημένο σου που θα σε ρίξει στο πάτωμα, κάτι που θα σε κάνει να ονειρευτείς και κάτι που θα σε κάνει να προβληματιστείς..