Και άν;

Πάντα εκει που κάνω κάτι σημαντικό, μου ερχεται να γράψω. Ειναι η δική μου ψυχοθεραπεία και τελευταία τη χρειάζομαι περισσότερο απο ποτέ. Κι είναι τόσα πολλά που δεν ξέρω για τί να πρωτογράψω.

 Για αλλαγές, που όλοι καποια στιγμή χρειαζόμαστε και όταν έρθει η ώρα δεν ξέρουμε πώς να τις διαχειριστούμε ή αν θα επρεπε να τις κάνουμε; Τα λάθη είναι σημάδι πώς προχωράς, ναι αλλά ισως είναι και καταστροφικά. Η δεν είναι τελικά και τοσο καταστροφικά αλλα μας παίρνει τα μυαλά ο φόβος.

Με ένα ”αν” όλη μέρα πάνω από το κεφάλι, το μόνο που καταφέρνεις ειναι να κάνεις την τριχα τριχιά, που έλεγε η γιαγιά μου. Σκέψου ποσο δυσκολο ειναι να το χωνεψεις αν αμφισβητείς ό,τι καλό έρχεται. Ποτέ δεν το πιστεύω μεχρι να αποδειχθεί πώς είναι καλό. Σαν την αθωότητα και την ενοχή. Το αντίθετο κανω με ανθρωπους. Εμπιστεύομαι. Μεχρι να αποδειχθει το αντίθετο.

 

ελεύθεροι;

λένε πώς γεννιόμαστε ελεύθεροι μα ήδη εξαρτώμαστε από έναν άλλον άνθρωπο. θα ελεγα πώς γεννιόμαστε εξαρτημένοι μεχρι να αποφασίσουμε να είμαστε ελευθεροι. από ανθρωπους, χρήματα,εργοδότες, τσιγάρα, διαδίκτυο, φαινεσθαι, μεχρι τότε κανεις δε μπορεί να μιλά για ελευθερία.αυτό εννοούσε ο Καζαντζάκης. δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα. είμαι ελεύθερος.

το παλεύω..

‘Ανθρωποι ή καρύδια;

όταν πάρεις απόφαση πώς δε πάει άλλο και πρέπει να χωρίσεις με δύο παιδιά νομίζεις πώς το δύσκολο είναι πώς θα το πεις. Στους γονείς σου, στους γονείς του, σε παππούδες, στη θεία σου την Ρίτσα και σε όλο αυτόν τον κόσμο που ”τί θα πεί”. Ο κόσμος αυτός λοιπόν το ξενχνάει λίγο μετά αφού ακούσει το νέα, πεί κατι δραματικό ή επικριτικό πολλές φορές  και κουνήσει συγκαταβατικά το κεφάλι.

το δύσκολα αρχίζουν μετά. ‘Οταν μεγαλώνεις δύο παιδιά μόνη σου. ‘Οταν πρέπει να τους εξηγήσεις γιατί ο μπαμπάς δεν μένει μαζί σας. ‘Οταν πρέπει να συντηρήσεις ένα σπίτι μόνη σου. ‘Οταν ο κόσμος που αναφέραμε πιο πάνω σε αντιμετωπίζει με οίκτο.’Οταν συνειδητοποιείς πώς θα έχεις φυσιολογική σχέση ίσως καπου μετά τα 45, όταν τα παιδιά μεγαλώσουν. ‘Οταν αντιλαμβάνεσαι πώς όλα αυτά τα ανοιχτά μυαλά που ολοι περηφανεύονται πώς έχουν είναι πιο κλειστά τελικά κι απο καρυδι.

και ενώ όλα φαίνονται δραματικά, δεν είναι. τουλαχιστον δεν τα βλεπω εγώ ετσι. και το μόνο που θέλω είναι να προστατεύσω τα ίδια τα παιδιά από βλεμματα οίκτου και συμπεριφορές που τους κάνουν να νιώθουν ”διαφορετικά”.  γιατί στα παιδιά δεν αρέσει να αισθάνονται διαφορετικά.

και οι ευθύνες..ώ οι ευθυνες που όλοι ευκολα σου ρίχνουν. Για τον περιφημο λοιπόν αυτον κοσμο με το μυαλο καρύδι, δεν θα επρεπε να χωρίζουμε  για κανέναν λόγο πλην βέβαια του ξυλοδαρμού -γιατί ειμαστε μια κοινωνία που καταδικάζει γενικότερα αρα και το σαπακιασμα – και αν αυτο τελικά δεν γίνει -επειδή ειμαστε μια κοινωνία που μόνο ο αντρας παιρνει τετοιες αποφασεις- η γυναίκα πρεπει να κυκλοφορεί ώς χωρισμένη, με βλέμμα παρατημένου κουταβιού για να μπορεί να στηρίξει το παραπάνω δράμα.

μου αρέσουν τα κουτάβια αλλά κι αυτά μεγαλώνουν. προτιμώ να κλαίω απο τα γέλια οπότε τα δράματα τα αποφεύγω εκτός αν είναι αναποφευκτα. δεν μου αρεσει να μου επιβάλλουν οι άλλοι το πώς θα κάνω τη δική μου ζωή και είναι κάτι που εμαθα από τον πατέρα μου, έμμεσα και όχι αμεσα μιας και ήταν αρκετά αυστηρός. μου αρέσει που στο σπίτι δεν υπάρχουν καυγάδες και γελάμε περισσότερο. μου αρέσει που στο αυτοκίνητο πάμε θαλασσα και τραγουδάμε οι τρείς μας. παρατηρώ τις ”φυσιολογικές” αλλά  αμίλητες και -δε-θέλω- ούτε- να-σε -κοιτάω-οικογένειες και θαυμάζω αυτους που τα κατάφεραν.
δεν μου αρέσει να αντιμετωπίζουν τα παιδιά μου ώς κάτι άσχημο που με συνοδεύει. ξέρεις αυτό που κρύβεται πίσω από τη φράση ”έχει και δύο παιδιά”.. δεν μου αρέσει να με λυπούνται, δεν μου αρέσει να ασχολούνται γενικότερα με το τί κάνω έγω και τί εχω επιλέξει να κάνω στη δική μ ο υ ζωή. ‘οπως επέλεξα να παντρευτώ, να κανω δυο παιδιά, να χωρίσω. δεν μου αρεσει να κοιμάμαι σχεδόν κάθε βραδυ μόνη μου αλλά ήξερα εκ των προτέρων πώς ήταν κάτι που θα γινόταν και δεν προκειται να αλλαξει. Εχουμε ξεχάσει το βασικό που μας ξεχωρίζει απο τα ζώα. Ειμαστε ελευθεροι κι εχουμε επιλογες, δεν είμαστε προγραμματισμένοι να κάνουμε πράγματα, ούτε έχουμε όλοι την ίδια συμπεριφορά. Μπορούμε να λέμε ελευθερα θέλω ή δε θέλω. Ναι ή Οχι.

(με αφορμή συζήτησης με μια φίλη μου που μου είπε ”τον γιο σου να τον μεγαλώνεις σαν να είναι ο γκόμενος σου, για να βγει σωστός” και της απάντησα πώς τον γιό μου θα τον μεγαλώσω σαν Ανθρωπο και όχι σαν καρύδι. ή αιώνιο κουτάβι)

και τί στοδιάλο είναι ροκ;

Αυτές οι σκέψεις που γυρνάνε στο μυαλουδάκι μας λίγο πριν κοιμηθούμε; Ξέρεις αυτές οι σκορπιες αλλά συνήθως σοβαρές σκέψεις που σε βοηθάν να αποκοιμηθείς; Εμένα εχθές, μετά από διάφορες συζητήσεις τις τελευταίες ημέρες για τό τί είναι το ροκ τελοσπάντων , μέ εκαναν να βάλω το μαξιλάρι αναπαυτικά στην πλάτη και να ανοίξω το λαπτοπ.

Στα δεκατέσσερα γνώρισα τους Doors και λίγους μήνες αργότερα ήρθε στα χέρια μου μια κασέτα με τον Nick Cave & The Birthday Party. Θαυμαζα τον Μorisson για την θεατρική του ερμηνεία, τα ποιήματά του και τον Nick για το πιο dark πεθαίνεις ύφος του. Τα πράγματα κύλησαν like a rolling stone.. ‘Ακουγα διάφορα είδη της ροκ και σήμερα στα 36 παραμένει η σταθερή μου μουσική προτίμηση: κάθε είδος της ροκ. Γενικά ό,τι έχει νότες και κάνει κλικ στον εγκέφαλο μου.

Καπου στα δεκαεξι με δεκαπτά, νόμιζα πώς ροκ είναι τα δερμάτινα με τις προκες,τις αλυσίδες,  τα όρθια ή μακριά μαλλιά, τα βαμμένα μαυρα νύχια. ‘Ακουγα Black Sabbath, AC DC και Μetallica φτάνοντας μέχρι τους Kreator για να δω τι μπάντα είναι αυτή που διαβάζεται Κασατορ. Δεν ζωγράφιζα όμως ποτέ πεντάλφες στα βιβλία μου, οπότε ίσως δεν ήμουν αρκετά μέταλ, άκουγα Cure, Τhe Sound και τριγυρνούσα στο Resident’s στο Ηχοδρόμιο, στο Berlin με το boyfriend τότε  και άλλα τέτοια στέκια στην Κορομηλά, ρωτώντας τον ντιτζέι τί έπαιξε. θεωρούσα πώς  το να ξέρεις ό λ η την δισκογραφία της αγαπημένης σου μπάντας -και άλλων σαράντα μαζί- σε κάνει ροκ. Αλλά δεν την ήξερα. Απενοχοποιηθηκα λοιπον κάποια στιγμή ( ε ρε φιλε δε γινεται να τα ξερουμε ολα εχουμε κι αλλα πραγματα στη ζωη μας να μαθουμε) και άρχισα να ακούω από  electronic μέχρι trance.

Σήμερα έχω άλλη αποψη. Ροκ είναι σταση ζωής. ‘Οχι  τα πετσινα μαυρα ρούχα και οι wiki γνώσεις στη μουσική. Οχι οι δεκάδες γκρούπις και οι ημίγυμνες θεές – γκομενες. Ροκ είναι η μαγκιά στη ζωή σου. Για σένα και μόνο, όχι για τους άλλους. Ροκ είναι να μην συμβιβάζεσαι με καταστάσεις και να απορρίπτεις ό,τι δεν θέλεις στη ζωή σου. Ροκ είναι να λές την αλήθεια. Ροκ είναι να τρώς μπάτσες στη ζωή σου χωρίς να λυγιζεις και χωρίς να χάνεις την αξιοπρεπεια σου. Ροκ είναι οι μπυρες που θα πιεις με εναν κολλητό-ακούγοντας Motorhead ίσωςή και Pixies- και θα του πεις για τον γκόμενο. Ή δε θα πεις τιποτα. Δε θα μιλησεις καθολου. Ροκ είναι να παλεύεις και γενικότερα να την παλεύεις με οποιαδήποτε αναποδιά. Ροκ είναι να πίνεις μπύρα μια γαμάτη μέρα στην παραλία και να έχεις στ’ ακουστικά Ramones. Ή Stone Roses. Ροκ είναι να ζεις την κάθε στιγμή με ουσιαστικά πράγματα στη ζωή σου. H ροκ είναι soundtrack, ένα τραγούδι για κάθε στιγμή, το αγαπημένο σου που θα ακούσεις και θα σου φτιαξει τη διαθεση και το αγαπημένο σου που θα σε ρίξει στο πάτωμα, κάτι που θα σε κάνει να ονειρευτείς και κάτι που θα σε κάνει να προβληματιστείς..

τουίτερ πάρτ του

Στο τουίτερ δεν ακούει κανείς Χατζηγιάννη.Το φέισμπουκ δεν θα έπρεπε να υπάρχει.Για ένα διαστημα υπήρξε η diaspora*. Θυμάσαι την πικέ της μαμάς σου. Αν υπήρχε ένα ποτό αυτό θα ήταν το τανκερέι και από αναψυκτικά μόνο η κοακόλα.Καποιοι αγανακτούν,κάποιοι όχι. Γκρινιάζουμε γιατι έχει κρυο τον χειμώνα και πολύ ζέστη το καλοκαίρι.Μόλις πλένουμε τα αυτοκίνητα βρέχει (φάκτ). Τρώμε παγωτά με τους κουβάδες και λατρεύουμε σοκολάτα. Διαφωνούμε πάντα για το σουβλάκι καλαμάκι. ‘Ολα έχουν σχέση με τα ζώδια και διαβάζουμε ευλαβικά Πανόπουλο ή περιμένουμε τα σχόλια του οπτιμους αρκτικους. Το αβαταρ πρεπει να έχει α.φωτογραφική μηχανή στα μούτρα β.μπαλόνι. γ. μια τουλάχιστον επεξεργασία με cross process, πατουσάκια.

 

Θα μάθεις ότι γίνεται, ενω στον εξω κόσμο ούτε υποψιαζονται ακόμα. ‘Οταν πέφτει, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι μας.Τα μίξερ προκαλούν εθνικούς διχασμούς. Επιβιώνεις μόνο με τον σαρκασμό και ειδικότερα τον αυτοσαρκασμό. Και πρεπει να τον έχεις και να τον μιλάς φλούεντλυ. Στο τουίτερ δεν εχουν θέση τα γκρίκλις και τα κεφαλαία.Κάποια τουίτς των Λακουκαράτσα, Ινοχτά, Αλεκζούντερ Ταζγκα,Ισμινούτα, Ιοάννα  και πολλών αλλων, σε κάνουν να  πιστεύεις πώς ειναι ιδιοφυϊες. Κάποια ντιεμ ή μένσιονς σε κάνουν να χαμογελάς πάνω από το σμάρτφόν.Ολοι έχουν.  Εχεις 140 χαρακτήρες μόνο. Καποιες φορες περισσεύουν. Μαθαίνεις την λέξη χιπστερ.Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο σ’αγαπώ και στο σ’αγαπάω. Εχει κι αλλους εκει έξω που οι εγκεφαλοι σας μοιάζουν. Και τους ανακάλυψες.

 

Υ.γ. Εξακολουθώ να μην βαζω τόνους παντού, εκτός και άν είναι να μπερδευτεις με αλλη λεξη.

Η Πάντα Αλλού

Υ.γ.2 ‘Ολα είναι δίπλα στη νουαζέτα

κούκου!

girl sea

Γιατί συνήθως εκεί που όλα κυλάνε ρολόϊ, θέλουμε το κατιτίς μας ,το κατι παραπάνω?

Στην περιπτωσή μου κατάλαβα ότι αυτό το κλισεδιαρικο βιολογικό ρολόι δεν είναι καθόλου κλισεδιάρικο. Είναι αληθινό και κάθε φορά που βγαίνει ο κούκος (το δικο μου ρολοι είχε και κούκο) σου αστράφτει μια και σε ρωτάει? ” Εσυ,κούκου, πότε θα γίνεις μανα?”
Και έγινα. Μου πήρε 6 μήνες για να κρατήσω θετικό τεστ και άλλους 9 απίστευτους μήνες κατά τους οποιούς κοιτούσα σαν χάνος όλες όσες λέγανε ότι η εγκυμοσύνη είναι η ωραιότερη περιοδος .. Μιλάμε για 9 μήνες απόλυτου άγχους: θα βγούν οι εξετάσεις καλές ,θα γεννηθεί καλά το μωρό, μέτρησε τα δαχτυλάκια του σωστά ο γιατρός;  Πώς θα γεννήσω?.. πονάει?  Γιατί ήθελα να γίνω μάνα; Πως θα είναι τελος παντων; Προσθέστε καούρες, δυσπεψία, λιποθυμικές τασεις απο έντονη και ξαφνική πείνα ,έλλειψη τσιγάρου, καφέ , αυπνίες ,υπνηλίες ,πρωτες κινήσεις του μωρού( χαριτωμένες, δε λέω)που με τον καιρό γίνονται σουβλιές και νομίζεις ότι πρωταγωνιστείς στο Alien και προς το τέλος μια απιστευτη εικόνα μεταξύ ανάποδου χριστουγεννιάτικου δέντρου-βάρκα όπου η παραμικρή απλή κίνηση είναι γολγοθας – το να αλλάξεις μεριά στο κρεβάτι ας πουμε-.
Και ένα πρωί γέννησα. Και κατάλαβα ότι αυτό το κάτι παραπάνω που θέλεις , ενώ όλα κυλάνε ρολόϊ, είναι τα πάντα. Θα είναι τα πάντα ,όπως και το δεύτερο μου παιδί (στο οποίο ήμουν απίστευτα χαλαρή ) γιατί συνειδητοποιεις ότι πριν απο το να αποκτήσεις παιδί δεν έκανες απολύτως τίποτα έστω κι αν νόμιζες ότι έκανες παπάδες.
Ξεχνάς για καιρό ,δουλειά, προσωπική ζωή , τη ζωή που έκανες γενικώς … Βye Bye ανεμελιά, ο κόσμος σου περιστρέφεται γύρω απο κολικούς,πρώτα δόντια ,χαμόγελα, παιχνίδια και μαλακούς κύβους! Κι όμως είναι συναρπαστικό ,κάθε μέρα είναι διαφορετική, έχεις ένα τεράστιο λόγο να γυρνάς σπίτι ,να ξυπνάς το πρωί να πας στη δουλειά, και να περιμένεις να ρθει η Κυριακή για να περάσεις περισσότερο χρόνο μαζί τους.
Ναι έγινα μάνα, και γελάω όταν ακούω “μαμααααααααααααααααααα” τουλάχιστον είκοσι φορές για να : βαλω νερο/φαγητο/φτιαξω ένα παιχνίδι/να βρώ ένα παιχνίδι/διαβάσουμε βιβλίο,/σ’αγαπάω/τίποτα,έτσι σε φώναξα(το τελευταίο είναι καινούριο).
Μη βαριέστε να παίξετε με τα παιδιά σας, μην απαντάτε στο “γιατί ” τους με το “γιατί έτσι λέω”, Θέστε όρια ναι , αλλά μην είστε υπερβολικοί (έχω δει απίστευτες συμπεριφορές ). Δε θέλουν πάντα να φορέσουν το μπουφάν τους, πιστέψτε μέ αν κρυώσουν θα το ζητήσουν μόνα τους.  θυμηθείτε ότι δεν είναι κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση ,δεν μπορουν να γίνουν όλα όσα δεν γίνατε εσείς. Να τα επιβραβεύετε όταν κάνουν κάτι αξιέπαινο αλλά μη παρασύρεστε και πλέκετε εγκώμια για το βλαστάρι σας στους υπόλοιπους άμοιρους γονείς για το πόσο γρήγορα περπατησε,πόσες λέξεις λέει το λεπτό,αν εχει σπάσει το ρεκόρ στο παζλ ..Έτυχα προχθές με μια τέτοια μαμά και εκει που έχτιζα αμέριμνη τα κάστρα μου με την κόρη μου, τσοουπ ήρθε και άρχισε -με τον γλυκό και συνήθη τρόπο-πιάνω κουβέντα-γιατί -βαριέμαι -και -θέλω-καπου-να-τα-πω-βρε-αδερφε-,να μου μιλάει για το πόσο έξυπνο και τέλειο είναι το παιδάκι της….
-” Η δικιά σου?” με ρωτάει
-” Τα συνηθισμένα,σαν ένα φυσιολογικό παιδί..” και εφυγα για βουτιά.. (και μετά με λένε ξινή..επειδή αρνούμαι να μιλάω μόνο και μόνο για να μιλάω.. σε άσχετους..για τα παιδιά μου..μπορεί και να ειμαι.)